از سخنان امير مؤمنان ( ع ) است : « چه دور است فاصلهء ميان دو نوع عمل : عملى كه لذّتش ناپايدار و گذراست اما پيامد و رنج آن باقى ، و عملى كه زحمت آن از بين مىرود ، و مزد و پاداش آن مىماند ( 143 ) . » يكى از شعرا مىگويد : هنگامى كه از دنيا بروم ، مردم دو دسته مىشوند : گروهى شادمان از مرگ من . و گروه ديگر غمگين به خاطر رفتار من در طول زندگى . ( 144 ) شيخ مقرى ، محمد بن محمد بن هارون ، معروف به ابن كيال ، نقل كرد ، كه بر ابو المعالى ، فضل بن سهل بن بشر اسفراينى اين حديث قرائت مىشد ، و من حاضر بودم و مىشنيدم . از قول خطيب ، ابو بكر تبريزى ، از حسين بن محمد بن حسين ، برادر ابو محمد خلال ، به نقل از ابو صادق احمد بن محمد بن عمر رياشى در استرآباد ، از قول ابو نعيم بن عبد الملك بن محمّد بن عدى ، و او از احمد بن يحيى اودى ، از اسماعيل بن ابان ، و او از عمرو بن حريث كه مردى مورد اعتماد بود ، از انس بن مالك كه پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « از امّتم هفتاد هزار تن بىحساب وارد بهشت مىشوند » آنگاه نگاهى به سمت على ( ع ) كرد و فرمود : « آنان پيروان تو و تو امام آنهايى ( 145 ) . » محمد بن محمد كيال ، مقرى از قول فضل بن سهل ( 146 ) و او از خطيب ابو بكر تبريزى از باب اجازه در نقل حديث نقل كرده است كه محمد بن احمد بن رزقويه از اسماعيل بن على حبطىّ و او نيز از عبد الرحمن بن على بن خشرم ، از قول پدرش ، از فضل بن موسى و او از عمران بن مسلم ، به نقل از عطيّهء عوفى از قول ابو سعيد خدرى از پيامبر ( ص ) در بارهء آيه مباركه : إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً ( 147 ) نقل مىكند كه آن حضرت ، على ، فاطمه ، حسن و حسين ( ع ) را جمع كرد ، آنگاه عبايى روى آنان انداخت ، و فرمود : « اينان اهل بيت منند ، بار خدايا پليدى را از آنان دور كن ! و آنان را كاملا پاك و پاكيزه گردان . »